Nasze artykuly

Fortepiany Chopina – prawda i legenda
Beniamin Vogel

O fortepianach Chopina można dyskutować w kilku aspektach. Po pierwsze, jako artefaktach – dziełach rzemiosła artystycznego z zamierzchłej przeszłości. Po drugie, jako pamiątkach po wielkim kompozytorze i pianiście. Po trzecie, jako nośnikach ideału brzmieniowego muzyki Chopina, który znamy  najczęściej we współczesnej szacie dźwiękowej, bo wykonanych na dzisiejszych fortepianach. Po czwarte… rozważania czysto muzyczne pozostawmy na boku, a zainteresowanych muzycznym aspektem odsyłamy do innego artykułu na temat instrumentów młodego Chopina (Beniamin Vogel, The Young Chopin’s Domestic Pianos, Chopin in Performance: History, Theory, Practice, Warszawa 2004, ss. 27-45).

Po wielkim Fryderyku pozostało niezbyt wiele pamiątek, w tym kilka (może kilkanaście?) instrumentów, na których grał, na których grać mógł, wszystko to obrosłe najczęściej legendą, która nie zawsze zgadza się z prawdą. Wśród niewątpliwych chopinianów tego typu znajduje się fortepian francuskiej
firmy „Pleyel” z 1847 r. (nr fabryczny 14810), ostatni posiadany przez kompozytora w Paryżu (przed śmiercią w 1849 r.). Instrument jest ozdobą Muzeum Chopina w Pałacu Ostrogskich w Warszawie. Podobny fortepian, z 1848 r. (nr fabryczny 13823), należący niegdyś do Jane Stirling (1804-
-1859), uczennicy Chopina, na którym grał on podczas pobytu w Szkocji, znalazł się potem w kolekcji wybitnego francuskiego chopinologa Édouarda Ganche’a (1880-1945), a obecnie jest w zbiorach Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego.

[1] 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11