Nasze artykuly

Fortepiany Chopina – prawda i legenda
Beniamin Vogel

Do ostatnio odkrytych mistyfikacji należy sprawa wspomnianego już fortepianu „Pleyela” w zbiorach Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku jego obudowa uległa uszkodzeniom. Dla ich ukrycia wykorzystano znajdujący się w zbiorach inny, niemal identyczny
instrument „Pleyela” z tego samego rocznika i z dwóch złożono jeden bez ubytków. Przez kolejnych kilkadziesiąt lat uchodził za „fortepian Chopina”, podczas gdy ten prawdziwy drzemał w magazynie. W latach osiemdziesiątych XX w. archiwum firmy „Pleyel” i księgi z numerami fabrycznymi
nie były dostępne. Stąd dokumentacja owych instrumentów, wykonana wówczas przez niżej podpisanego, przy jednoczesnym braku dokumentów z dowodami proweniencji, odnotowała jedynie stan zachowania. Obecnie na podstawie ksiąg firmowych odtworzono numery seryjne i nazwiska nabywców obu instrumentów. Autor owej mistyfikacji, zapewne wymuszonej „wyższą koniecznością” (tak, jak malowanie trawy w czasach Gierka) jest, jak na razie nieznany. W sumie autentyczność nie ma takiego znaczenia, szczególnie dla tych, którzy traktują podobne pamiątki, jak relikwie świętych. Ważne, aby ewentualny wszelkiego rodzaju kult prowadził do pogłębiania kontaktu z muzyką Chopina, upowszechniania znajomości jego życia i dzieła. Na świecie jest jeszcze wiele instrumentów Chopina, co do których autentyczności można by mieć zastrzeżenia. Oto np. w klasztorze w Valldemossie, na Majorce, gdzie Chopin spędził wraz z George Sand kilka miesięcy zimą na przełomie 1838 i 1839 r., znajduje się m.in. pianino firmy „Pleyel”, na którym miał wówczas grać i komponować (m.in. Preludium Des-dur op. 28, „Deszczowe”)

1 2 3 4 5 6 7 8 9 [10] 11