Nasze artykuly

Fortepiany Chopina – prawda i legenda
Beniamin Vogel

Inny fortepian tej samej firmy i z tego samego roku (nr fabryczny 13819), na którym Chopin grał podczas wspomnianego pobytu na Wyspach Brytyjskich w 1848 r., odnalazł się niedawno w Anglii.

Wracając do Paryża Chopin sprzedał instrument i słuch o nim zaginął. Ostatnio, na podstawie numeru fabrycznego, został zidentyfikowany w znanej kolekcji Aleca Cobbe, który kupił go na aukcji dwie dekady wcześniej, nie podejrzewając pamiątkowej wartości. Paryskie Muzeum Muzyki posiada z kolei fortepian „Pleyela” z 1839 r. (nr fabryczny 7267, nr inwentarza E.977.4.1.), który firma dostarczyła Chopinowi w tymże roku, kiedy po powrocie z Nohant zamieszkał przy rue Tronchet. W 1841 r. instrument odkupiła (od firmy) zaprzyjaźniona z kompozytorem księżna Natalia Obreskow, po której śmierci instrument ponownie trafił do „Pleyela”. W 1977 r. sprzedano go na aukcji do Konserwatorium Muzycznego w Paryżu (obecnie zbiory we wspomnianym Musée de la Musique). Na temat meblowego aspektu instrumentów „Pleyela”, preferowanych przez Chopina po jego opuszczeniu kraju w 1830 r., można stwierdzić krótko, iż były one najczęściej fornirowane palisandrem, skromnie zdobione snycerką jedynie na nogach i lirze pedałowej, z ewentualnie zdobionymi profilowaniem
listwami na obrzeżach pokrywy skrzyni. Ich klawiaturę oklejano kością słoniową i hebanem, a typowa tabliczka firmowa (na wewnętrznej stronie pokrywy klawiatury) – to prostokątna plakietka z lipowego drewna z czarno malowanym napisem firmowym.

1 [2] 3 4 5 6 7 8 9 10 11