Nasze artykuly

Fortepiany Chopina – prawda i legenda
Beniamin Vogel

W tym okresie instrumenty produkowano
już seryjnie, choć nadal na pograniczu systemu fabrycznego i manufakturowego, ograniczając się do kilku podstawowych modeli. Na zamówienie można było dostać bardziej ozdobny instrument, ale standaryzacja już odgrywała znaczną rolę w obniżaniu kosztów produkcji. W ostatnich dekadach XIX w., kiedy seryjne instrumenty różnych firm zaczęły coraz bardziej upodabniać się do siebie, powrócono do koncepcji zróżnicowanych zewnętrznie instrumentów, tzw. artystycznych, z obudową projektowaną przez znanych artystów, architektów itp.

Ten aspekt zabytkowych fortepianów z czasów Chopina nie miał dla niego większego znaczenia (był także poza zasięgiem jego możliwości materialnych). Ich zadaniem było jak najwierniej przekazywać myśl muzyczną i pianistyczną kompozytora. W okresie koncertów na Wyspach Brytyjskich w 1848 r. grał również na fortepianach dostarczanych przez miejscowego potentata, firmę „John Broadwood & Sons”, którą Chopin nazywał „londyńskim Pleyelem”. Instrument użyty na londyńskim recitalu 23 kwietnia w salonie Adelaide Sartoris (czyli śpiewaczki Adelajdy z domu Kemble), zbudowany w 1847 r. (nr fabryczny 17047), należy obecnie również do wspomnianej kolekcji Aleca Cobbe i eksponowany jest jako depozyt w londyńskiej Royal Academy of Music (Królewskiej Akademii Muzycznej). Henry Fowler Broadwood, który gościł Chopina (i jego przyjaciela, kompozytora oraz pianistę Camilla Pleyela, współwłaściciela rodzinnej firmy fortepianowej) w swym salonie muzycznym podczas wizyty

1 2 [3] 4 5 6 7 8 9 10 11