Nasze artykuly

Fortepiany Chopina – prawda i legenda
Beniamin Vogel

Ten ostatni, zgodnie z zapisem  inwentarzowym, odnaleziony w sierpniu 1945 r. w Antoninie przez V drużynę harcerską im. T. Zana z Ostrowa Wlkp., został 17 stycznia 1949 r. przejęty przez Muzeum. W samym fortepianie zachowało się jedynie około 50% oryginalnej substancji. Reszta pochodzi z innego podobnego instrumentu. Z braku dokumentacji nie wiadomo też, czy jego rekonstrukcję („restaurację”?) zrealizowano przed czy po wojnie, ale do dziś znane są opowieści o dokonywanych przez ówczesną muzealną pracownię cudownych „reanimacjach”. Na fortepianie nie ma sygnatury ani innych wpisów. Jego konstrukcja i możliwości wykonawcze pozwalają datować go na około 1810 r. Nie był to więc zbyt nowoczesny instrument w latach 1827-1829, kiedy Chopin mógł na nim grać w pałacu nie dość, że zamożnego, to bardzo muzykalnego (wiolonczelista i kompozytor) ks.Antoniego Radziwiłła. Z pewnością miał do dyspozycji znacznie bardziej zaawansowany technicznie i nie tak podeszły wiekiem instrument, przy którym m.in. udzielał lekcji córkom księcia i jemu samemu towarzyszył w specjalnie na tę okazję skomponowanym własnym Polonezie C-dur op. 3 na wiolonczelę i fortepian.

1 2 3 4 5 6 7 8 [9] 10 11