Numer 11-12/2011


zobacz spis treści

Numer 9-10/2011


zobacz spis treści

Numer 7-8/2011


zobacz spis treści

Nasze artykuly

Kresowa forteca w Kryłowie
Ewa Prusicka-Kołcon

twierdza_krylow3_3W przekazie opublikowanym przez Stanisława Sarnickiego pod tą datą czytamy, że była to już w tym czasie „forteca murowana w miejscu niezwykle dogodnym przeciwko najazdom Scytów, uzbrojona na wzór miast niemieckich” (St. Sarnicki, Descriptio veteris et novae Poloniae cum divisione eiusdem veteri et nova, Kraków 1585).
W 1656 r. warownię zdobyli i złupili Szwedzi. W pięć lat później splądrowali ją Rosjanie i Kozacy. Oni też część zamku wysadzili. Po tych zniszczeniach Hieronim Radziejowski, ówczesny właściciel dóbr kryłowskich, podjął próbę odbudowy zamku, ale podczas posłowania do Turcji w 1667 r. zmarł, nie doczekawszy efektów swojego przedsięwzięcia. Kontynuował je zapewne syn Michał, późniejszy prymas Polski i Litwy, ale z powodu nadmiaru zajęć związanych z pełnionymi funkcjami i urzędami w 1694 r. wydzierżawił dobra kryłowskie Krzysztofowi Towiańskiemu, kasztelanowi łęczyckiemu. W  1705 r., tj. po śmierci prymasa, majątek trafił z kolei w ręce jego siostry – Anny Radziejowskiej, żony Wojciecha Remigiana Prażmowskiego, a  następnie ich syna Wojciecha. Po przejęciu Kryłowa przez Krzysztofa Towiańskiego, a potem przez Prażmowskich, zamek stawał się coraz bardziej zaniedbany, bowiem właściciele niewiele się nim interesowali. W 1753 r., kiedy kupił dobra kryłowskie Józef Jeżewski, stolnik płocki, zamek był już w całkowitej ruinie i od tego czasu brak jakichkolwiek wiadomości na temat warowni przez sto następnych lat. Dopiero zorganizowana w połowie XIX w. „Delegacja rządowa do opisywania zabytków starożytności w Królestwie Polskim”, na czele której stanął archeolog i numizmatyk Kazimierz Stronczyński, pozostawiła kolejne informacje o zamku. Podróże delegacji w latach 1844-1853, wśród której ważną rolę odgrywali rysownicy: Adam Lerue, Teodor Chrząński i Józef Polkowski, dały cenne materiały zawierające rysunki i akwarele z dokładnymi opisami, a Adam Lerue rozpoczął w 1857 r. wydawanie Albumu Lubelskiego, który ukazywał się w poszytach zawierających  litografowane wizerunki zabytków, opatrzone historycznymi komentarzami.


1 2 [3] 4 5

KOMENTARZE UŻYTKOWNIKÓW
+ dodaj komentarz


Twierdza nad Strzyżą
Katarzyna Komar-Michalczyk

Początki browaru w Langfuhr (niemiecka nazwa Wrzeszcza), który u progu drugiej wojny światowej jawi się jako potentat branży piwowarskiej, splatają się z historią istniejącej w tym miejscu osady pod nazwą Kleinhammer...

czytaj więcej

Dama z gronostajem
Janusz Wałek

"Młoda kobieta o tajemniczym uśmiechu [...], która rękę podłużną o tajemniczych zgięciach złożyła na równie tajemniczym gronostaju, a oczyma […] gdzieś w dal tajemniczą patrzy"

czytaj więcej

Archeologia przemysłowa – jej narodziny i przedmiot badań
Stanisław Januszewski

Pojęcie "Archeologia przemysłowa", tak w odniesieniu do jego definicji, przedmiotu badań, jak i metodologii, wciąż budzi kontrowersje...

czytaj więcej

Dom Matejki po remoncie
Marta Kłak-Ambrożkiewicz

Dom rodzinny Jana Matejki, od 1904 r. Oddział Muzeum Narodowego w Krakowie, jest najstarszym w Polsce muzeum biograficznym.

czytaj więcej

Kolekcja Wielopolskich z Chrobrza
Elżbieta Jeżewska
Anna Kwaśnik-Gliwińska

W Muzeum Narodowym w Kielcach znajduje się zespół 75 obiektów ze zbiorów rodziny Wielopolskich z Chrobrza.

czytaj więcej

SPOTKANIA Z ZABYTKAMI